Λαμόγια

Κλέφτη, αλήτη, ερασιτέχνη, και άλλα πολλά επίθετα σκέφτομαι από το μεσημέρι. O λόγος για τον τραγουδιστή και νυν-τεως (?) συνεργάτη... Γενικά με εκνευρίζει πολύ όταν δεν είναι σωστοί απέναντί μου, αυτοί που είμαι σωστός εγώ απέναντι τους, και πολύ περισσότερο στη εργασία μου. Εδώ και 1μιση μήνα τρέχουμε στο στούντιο 2 πρότζεκτ ενός τραγουδιστή(?), καλός η κακός θυσίασα πολλές ώρες δουλειάς για να είναι στην ώρα τους και καλή σε ποιότητα τα κομμάτια, όμως στις πληρωμές γίνονται πολλά... Ο άτιμος σκαρφίστηκε διάφορες αιδίες για να γλιτώσει τα χρήματα. Σκαρφίστηκε και διάφορα άλλα ώστε να βγάζει 20€ παραπάνω τη βραδιά, τάχα μου ο μαγαζάτορας έβαλε δικό του ηχολήπτη και άλλα διάφορα! Το καλό είναι ότι η δουλειά που θα πάρει στα χέρια του, όνο για cd δεν θα είναι καθώς η μίξη είναι απαίσια!
Στα δικά μας τώρα, έχω γνωρίσει δύο πολύ καλά παιδιά (ηχολήπτες) που μένουν και δίπλα, ανταλλάσουμε ιδέες και προτάσεις νυχθημερών! Με την σχολή έχω αρχίσει να μην τα προλαβαίνω όλα τα μαθήματα (παρακολουθώ τα 4 από τα 6 του εξαμήνου). Πφφ ελπίζω κάτι να αλλάξει... προς το καλό!

Ο φόβος της χρεοκοπίας (εκ του Κώστα Βαξεβάνη)

Χειρότερο απ' το βλέμμα ενός δαρμένου σκύλου είναι το βλέμμα ενός ανθρώπου σαν δαρμένου σκύλου. Το βλέμμα του φόβου που δεν τον φιλτράρει η λογική, που δεν τον αναιρεί καμιά ελπίδα. Δεν υπάρχει χειρότερος φόβος απ' τον αόριστο φόβο. Δεν ξέρεις τι πρέπει να φοβάσαι και καταλήγεις να φοβάσαι τα πάντα. Λίγο πριν απ' το τέλος, φοβάσαι τον φόβο σου και καταλήγεις να φοβάσαι τον εαυτό σου.

Γέμισαν οι δρόμοι τέτοια βλέμματα. Άνθρωποι που δεν ξέρουν τι πρέπει να φοβούνται, σαν τα σκυλιά που περιμένουν το χτύπημα. Πού πάμε; Τι θα μας συμβεί; Κανένας δεν μπορεί ν' απαντήσει αλλά και κανένας δεν θέλει. Τι κακό θα συμβεί; Θα χάσουμε τη δουλειά μας, το σπίτι; Θ' αναγκαστούμε να ζήσουμε με λιγότερα; Η τηλεόραση 52 ιντσών δεν θα προσφέρει καμιά απόλαυση; Θ' αναγκαστούμε να ψάχνουμε στα σκουπίδια; Θα είμαστε υποχρεωμένοι να πίνουμε ρετσίνα με τον γείτονα που δεν γνωρίζουμε καν, όπως σ' εκείνες τις ταινίες με τον Ρίζο και τη Βλαχοπούλου; Υπάρχει περίπτωση να χτυπήσει η πόρτα και να είναι ο διπλανός που ζητάει ένα λεμόνι; Ποιο απ' όλα είναι το δικό μας σενάριο;

Δεν είμαι σίγουρος πως η πτώχευση είναι η καταστροφή της Ελλάδας. Προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό που θα πτωχεύσει. Η Παιδεία των προσωπικών Πανεπιστημίων και της κομματικής συναλλαγής; Οι εφορίες της διαφθοράς; Τα νοσοκομεία με το φακελάκι; Μήπως θα συντριβεί το πολιτικό μας σύστημα, αυτή η μεγάλη αποθήκη με ψεύτες, φαφλατάδες και ανεπάγγελτους; Θ'
αναγκαστεί ο Δημήτρης Ρέππας να γίνει οδοντογιατρός, ο Καραμανλής δικηγόρος και ο Βενιζέλος αδύνατος; Ποια, αλήθεια, είναι η μεγάλη καταστροφή που φοβόμαστε;

Υπάρχουν πολλά που θα χάσουμε, αλλά δεν ξέρω αν είναι αυτά που δικαιούμαστε και πολύ περισσότερο αυτά που χρειαζόμαστε. Στη γειτονιά μου θα κλείσουν τα 7 καταστήματα μανικιούρ-πεντικιούρ και τα 6 κομμωτήρια και θα μείνει μόνο ο ένας φούρνος που θα πουλάει είδος ανάγκης: ψωμί. Οι κυρίες θα πάψουν να ισορροπούν επικίνδυνα πάνω σε αφόρετες γόβες και τεχνητές επιθυμίες. Οι τράπεζες δεν θα έχουν διακοποδάνεια. Ο Ρέμος δεν θα βρίσκει κανέναν να του ρίξει δυο γαρύφαλλα. Η Φιλιππινέζα δεν θ' αναθρέφει πια τα παιδιά. Οι σύγχρονες μανάδες ίσως δεν θ' αναφωνούν «δεν αντέχω», γιατί θ' ανακαλύψουν τη σημασία και της λέξης και της αντοχής. Τα παιδιά μας, όταν βγάζουν με 10 το λύκειο, θα πηγαίνουν σε κάποια τεχνική σχολή και όχι στο ιδιωτικό Πανεπιστήμιο του Λονδίνου που αναλαμβάνει να βαφτίσει τους κατιμάδες επιστήμονες με το αζημίωτο.

Ίσως χρησιμοποιούμε το κινητό τηλέφωνο όπως σε όλη την Ευρώπη, για να επικοινωνούμε και όχι για να εξευτελιζόμαστε. Το «ουάου» θα πάψει να είναι το υποκατάστατο του οργασμού στις κουβέντες που ψάχνουν την επιβεβαίωση της ανοησίας. Μπορεί να ψάξουμε περισσότερο τον πραγματικό οργασμό, μαζί με τους κανονικούς ανθρώπους που θα μας κάνουν να τους εκτιμάμε. Θ' αρχίσουμε να αξιολογούμε ποιος είναι ικανός και χρήσιμος και όχι αναγνωρίσιμος.Οι μανάδες δεν θα ζητάνε αυτόγραφο από την Τζούλια για τις κόρες τους.

Πιο πολύ, νομίζω, θα καταστρέψουμε με τα χέρια μας εκείνο το διεστραμμένο «εγώ» που επιμένει να μας αξιολογεί και να μας συγκρίνει με βάση τις πισίνες, τη μάρκα του αυτοκινήτου και τις κακόγουστες καρό ταπετσαρίες που φοράμε επειδή γράφουν Burberry. Μπορεί να μη θέλουμε πια να γίνουμε πλούσιοι, αλλά ουσιαστικοί. Μπορεί ίσως και ν' αγαπηθούμε περισσότερο, ανακαλύπτοντας τη συλλογικότητα και το ενδιαφέρον για μια ζωή που είναι κοινή. Οι επιπόλαιοι θα ξαναγίνουν επιπόλαιοι και δεν θα είναι πια τρέντι.

Οι αγρότες θα επιστρέψουν στα χωράφια. Και οι Ουκρανές, που έτρωγαν τις ψεύτικες επιδοτήσεις, στα σπίτια τους. Στα καφενεία των χωριών θα συζητάνε ξανά ποιο παιδί πρόκοψε και όχι ποιο πήγε σε ριάλιτι. Οι DJs, οι image makers, οι κουρείς σκύλων, ίσως χρειαστεί να βρουν μια άλλη δουλειά.

Το σύστημα της αξιολόγησής μας θ' αλλάξει και ίσως απαιτήσουμε πραγματικά να τιμωρηθούν αυτοί που τα έφαγαν. Παρουσία μας, πάντα. Ίσως δεν ξαναψηφίσουμε εκείνους που μας έφεραν σε αυτήν τη θέση. Και ίσως καταλάβουμε πως τα κοράκια του εξτρεμιστικού καπιταλισμού, που φαίνονταν καναρίνια μέσα από τα κουστούμια και τις τηλεοράσεις, ήταν αυτοί που μας εξαπάτησαν την ώρα που ζαλιζόμασταν με Johnnie Black. Ίσως ψάξουμε για μια πιο δίκαια ζωή, χωρίς να μετράμε την απόδοση δίκιου με τη σύγκριση τραπεζικών λογαριασμών.

Μπορεί ξαφνικά οι καλλιτέχνες ν' αρχίσουν να παράγουν κι αυτοί, πατώντας σε αυτό που είναι ζωή και όχι στις κρατικές επιδοτήσεις, σαν να πουλάνε βαμβάκι, και στις δημόσιες σχέσεις.

Δεν είμαι σίγουρος πως όλα αυτά είναι κακά. Ναι, θα υπάρξουν χιλιάδες άνεργοι. Θα χτυπηθεί το Δημόσιο. Αυτό που βρίζουμε όλοι πως είναι αντιπαραγωγικό, μας ταλαιπωρεί και δεν μας εξυπηρετεί. Θ' απολυθούν κάποιοι απ' αυτούς που μπήκαν με ρουσφέτι, γλείψιμο, αναξιοπρέπεια. Τα επαρχιακά μουσεία της χώρας δεν θα έχουν δέκα κηπουρούς, θα καταργηθούν οι «Οργανισμοί Αναξιοπαθούντων Κορασίδων» και οι «Πολιτιστικοί σύλλογοι για τη σουρεαλιστική προσέγγιση της ζωής του Λάμπρου Κατσώνη». Οι ανύπαντρες κόρες αξιωματικών δεν θα παίρνουν επίδομα. Και όσες απ' αυτές είναι επώνυμες δεν θα είναι «κατά του γάμου από άποψη», για να παίρνουν το επίδομα.

Φοβάμαι, όπως όλοι. Αλλά θέλω και να συντριβεί ένα σύστημα που αναπαράγει τη σαπίλα. Που βαφτίζει Δημοκρατία τον διεφθαρμενο του εαυτό, Δικαιοσύνη την ατιμωρησία του κι ευτυχία την κενότητα και τον ευδαιμονισμό. Φοβάμαι.
Γι' αυτό θέλω να τελειώνουμε.

Το νερό του Νείλου

Το νερό του Νείλου λέγετε ότι έχει μαγικές ιδιότητες. Αν πιεις από το νερό αυτό, δεν φεύγεις ποτέ από εκεί.
Εγώ το νερό αυτό το πρωτοήπια 5 χρονών, και εκτοτε συνέχισα να ζω με αυτό το νερό για δεκατρία χρόνια. Δεκατρία??? Μα δώδεκα χρόνια δεν ήμουν στην Αίγυπτο? Ενδιάμεσα έζησα μία χρονιά στο Σουδάν και οι αναμνήσεις από εκει, δεν είναι (πια) τόσο αρνητικές. Είναι σαν να έχω ξεχάσει όλες (?) τις αρνητικές στιγμές, την ελλειπή συννενόηση με τα παιδιά, την έλλειψη ίντερνετ σε ένα μέρος που ήταν η μόνη μου σωτηρία, τον στρουθοκαμιλισμό πολλών "παραγώντων" κοκ. Παρόλα αυτά ήρθε κάτι να με ταρακουνήσει και να μου ξυπνήσει τις όποιες αναμνήσεις, και αυτό το κάτι ήταν μία έκθεση "όχι καλλιτεχνικής φωτογραφίας" αλλά αντιπροσωπευτικής εικόνας της ιστορίας και της κουλτούρας για το σημερινό, το παλιό και το...ΠΟΛΥ παλιό Σουδάν.
Ο φίλος μου ο Αλέξανδρος λοιπόν, μας παρουσίασε φωτογραφίες από μέρη του Βορείου Σουδάν ή μάλλον καλύτερα της Νουβίας, που αποτελούν ένα ζωντανό πολιτισμό, με πολλές φυλές και πολλά ήθη και έθιμα από το παρελθόν εώς το παρόν. Αυτή τη στιγμή δεν θέλω να αναλύσω περισσότερο το περιεχόμενο της έκθεσης (αφού δεν νιώθω πως είμαι το κατάλληλο άτομο) όσο τα συναισθήματα που βγήκαν παρορμητικά στην επιφάνια. Έβλεπα φωτογραφίες από μέρη που είχα πάει και από μέρη που δεν είχα πάει. Κάθε μέρος κάτι διαφορετικό. Θυμήθηκα κάποιες διαδρομές μέσα στις ερήμους, δίπλα στο Νείλο, πάνω στις "αποκεφαλισμένες" Πυραμίδες της Μερόης και πάνω στο βουνό του Τζέμπελ Μπάρκαλ (Βουνό της Ευλογίας). Να μπαίνεις μέσα σε ναούς ή αρχαία κτίσματα, και να μην είσαι δίπλα σε ένα τσούρμο άγγλων ή γερμανών με χαζές εκφράσεις. Τις νύχτες που κοιμόμασταν στην έρημο. Και στην Αίγυπτο έχω κοιμηθεί μπόλικες φορές στην έρημο αλλά φαίνεται ότι από έρημο σε έρημο αλλάζει σημαντικά την γύρο ατμόσφαιρα, και σε επιρεάζει διαφορετικά στην ψυχική σου διάθεση. Μπορεί πάλι απλά να άλλαζε η παρέα και αυτό να κάνει αίσθηση ή ακόμα ποιό απλά να με επιρέασε εκείνο το ποτό από χουρμά που σερβίριζε ο Μοχάμεντ. Επιστρέφω στην Ντόνγκολα και στην Καρίμα, εκεί που συναντώντε 3+ πολιτισμοί ο ένας πάνω από τον άλλο. Πρώτα ο αρχαιοαιγυπτιακός, ο νουβικός και ο ελληνιστικορωμαικός (αν θυμάμε καλά). Σε εκείνο το μέρος πέρα από τους ναούς έμαθα και άλλα πράγματα. Άλλα σημαντικά, όπως ότι έμεινα σε σπίτι Σουδανών και είδα πως ζούνε, και άλλα λιγότερο σημαντικά όπως (δεν μπορώ να το παραλείψω τώρα που το θυμήθηκα) όταν είδα ένα πήλινο (?) αντικειμενενο (μπορει και μέρος από κάτι σαν αμφορεα)και από την περιέργιά μου το έβγαλα από το χώμα που βρισκόταν. Τότε μου είχε απαντήσει ο Αλέξανδρος ότι προσπαθούμε να μην πειράζουμε τα πράγματα που βρίσκονται εκεί. Οπότε και εγώ το πήρα και το έβαλα στην θέση όπου το σήκωσα αλλά δεν ήταν πια "ενα" με το χώμα, και τότε έλαβα την απάντηση "όταν βγάλεις κάτι από την θέση του μετά δεν μπορείς να το ξαναβάλεις".
Κάτι ακόμα που μου έμεινε από εκεί ήταν η ηρεμία των ανθρώπων, που σε μερικές περιπτώσεις ήταν κουραστικό! Τότε απλά νόμιζα ότι ήταν ζαβομάρα. Τώρα, 4 χρόνια+ μετά μπορώ να πώ ότι δεν ήταν μόνο ζαβομάρα αλλά ότι ήταν και από τους (υπερβολικά) αργούς τους ρυθμους ή αλλιώς πέρα βρέχει. Στην Αίγυπτο καλός ή κακός είναι πιο εκσυχρονισμένος λαός με όλα τα θετικά και τα αρνητικά του, αλλά δεν είναι σε καμία περίπτωση σαν την Ελλάδα (βέβαια ας μην ξεχνάμε ότι εμείς εδώ, ανάμεσα στην Αθήνα και τον Πειραιά δεν έχουμε ένα νησάκι γεμάτο γκαμούσες, και γαιδουράκια να τριγυρνάνε, Βλέπε Τούτι.
Έχω φτάσει στον Πέμπτο όροφο του Ισλαμικού Μουσείου στο Θησείο και διαβάζω το τελευταίο "πόστερ" που αναφαίρετε στος Έλληνες του Σουδάν. Το σκηνικό αλλάζει. Βρίσκομαι πάλι πίσω στο Χαρτούμ, Μακ Νέμιρ και Γκουμχουρέια γωνία. Υπήρχαν μέρες που πίστευα ότι θα χάσω την φωνή μου από την αχρηστία. Παρηγοριά η ομάδα μπάσκετ, ή οι συζητήσεις με τον καθηγητή Γιάννη Μπ. Καμιά φορά κανένα αστείο αθλητικού στυλ με τον δάσκαλο του δημοτικού (μου διαφεύγει αυτή τη στιγμή το όνομά του ίσως ήταν Δημίτρης αλλά ήταν Παοκ). Ένας κρυφός έρωτας έχει αναπτυχθεί [μονομερός (?)] προς την κόρη του Δασκάλου. 'Ε' το όνομά της, και μία φιλία έχει δημιουργιθεί με έναν άνθρωπο ο οποίος ήταν σαν αδερφός μου σε εκείνο το μέρος, και το μεσημέρι που μας πέρασε μου ξύπνησε τις αναμνήσεις για τις οποίες γράφω αυτά σήμερα. Άραγε ήταν ο μόνος που είδε το βλέμα της νοσταλγίας στο πρόσωπό μου ή απλά ήταν ο μόνος που το είπε?

Από το reality overdose για τους εθελοντές πυροσβέστες

Το κράτος απο το 1991 έως σήμερα τα μόνα έξοδα που είχε για τους Εθελοντές Πυροσβέστες του Πυροσβεστικού Σώματος (τους μόνους υποτίθεται "πιστοποιημένους") ήταν το χαρτί για τις αιτήσεις..

Ίσως ξόδεψαν και μερικοί ενσυνείδητοι και επαγγελματίες με ήθος κάποιες ώρες απο τον χρόνο στο σταθμό για να τους κατατοπίσουν στην πυροσβεστική τέχνη. Απο τον εξοπλισμό, την εκπαίδευση μέχρι και τα γάντια, είναι ενα κόστος που ανέλαβαν τόσα χρόνια οι Εθελοντές, για να μη μιλήσω για το ρίσκο ή για το γραφειοκρατικό χάος που ισχύει σχετικά με το θεσμό, που είναι πιο πολύπλοκο και επικίνδυνο απο την ίδια τη φωτιά.

Παράλληλα, χρησιμοποιήθηκε ο θεσμός για την ένταξη "υμετέρων" στο σώμα μέσω μορίων ή για την διαφήμιση καρεκλοκένταυρων πολιτικών, εκθέτωντας όλους όσους είχαν απλώς τη διάθεση να προσφέρουν στον συνάνθρωπό τους και έχουν προσφέρει πολλά στον ελληνικό λαό τόσα χρόνια.

Σήμερα, λίγο πριν ψηφιστεί αυτό το νομοσχέδιο-ταφόπλακα, ο θεσμός μετράει τις πληγές του.Απο 6000 Εθελοντές έχουν μείνει 2000 μετά απο μαζικές αποχωρήσεις, κυρίως λόγω απογοήτευσης και τριβής με τους επαγγελματίες που νομίζουν οτι έχουν έρθει να τους φάνε τη δουλειά ή τους μονίμους που απλώς τους χαλάνε την πιάτσα με το μεράκι τους. Αυτοί οι εναπομείναντες 2000 που φυλάνε τις Θερμοπύλες μιας νοοτροπίας εκ διαμέτρου αντίθετης απο το ΝεοΕλληνικό Παρταλισμό, σκοπεύουν αν ψηφιστεί ο νόμος, απλώς να αποχωρίσουν για λόγους ευθυξίας.

Ο νέος νόμος που λέγανε οι εφημερίδες τόσο καιρό, είχε συνταχθεί απο τους πιο έμπειρους και ειδικούς του θέματος καθώς και μέσω δημοκρατικότατης Online διαβούλευσης στο opengov.gr πριν παραδοθεί προς ψήφιση στο κοινοβούλιο. Για πρώτη φορά είχε γίνει συνεργασία όλων των φορέων και είχε συναχθεί ενα πλαίσιο για να τεθούν ξανά τα θεμέλια του Εθελοντισμού στο Πυροσβεστικό Σώμα και να διασωθεί ο ασθμαίνων θεσμός.

Αυτός ο νόμος-διαμάντι όπως είχε διαμορφωθεί παραδόθηκε ξαφνικά πετσοκομμένος και ραμμένος απο την παρανοϊκή και ανεύθυνη κρεατομηχανή της γραφειοκρατίας και άρρωστων μυαλών που δεν δύνανται να κουνήσουν το μικρό τους δαχτυλάκι για να κάνουν ενα μεγάλο καλό αν δεν έχουν κάτι να φάνε (κλέψουν) απο αυτό. Μάλιστα έγινε χωρίς να είναι αντιληπτό σε ποιό στάδιο και με ποιανού αρμοδιότητα αφαιρέθηκαν τόσο σημαντικές παράγραφοι. Η διαφάνεια πήγε περίπατο. Ακόμα και τα σχόλια της τόσο "Δημοκρατικής" δημόσιας διαβούλευσης έχουν λογοκριθεί και αναφέρονται αποσμασματικά και περιληπτικά.

Αυτές είναι πρακτικές μαφίας, όχι κράτους και με δυσαρεστεί το οτι πάντα ο μόνος πραγματικά χαμένος είναι ο λαός αυτού του τόπου που ανέχεται να τον κυβερνάνε ερήμην του.

Το μέλλον πάντα εκδικείται για τα λάθη του παρόντος και νομίζω αρκετά έχουμε κάνει ήδη.

Η παρακάτω είναι επιστολή συνάδελφου Εθελοντή Πυρονόμου στον Πρωθυπουργό σχετικά με τον νόμο αυτό και οι απόψεις του με εκφράζουν πλήρως τις οποίες και αναδημοσιεύω.

Αξιότιμε κύριε Πρωθυπουργέ,
Με αισθήματα βαθύτατης αγανάκτησης, οργής και λύπης διάβασα το τελικό σχέδιο νόμου για την «Αναβάθμιση του Θεσμού του Εθελοντή Πυροσβέστη» που κατατέθηκε στην βουλή την προηγούμενη Παρασκευή.
Είναι προφανές ότι πρόκειται για σκόπιμο σαμποτάζ του Εθελοντισμού στο Πυροσβεστικό Σώμα, όπου κάποιοι για δικά τους συμφέροντα με προκατάληψη και ρατσιστική νοοτροπία διαστρέβλωσαν την εντολή που εσείς δώσατε για την ανάπτυξη του Εθελοντισμού Πυρόσβεσης - Διάσωσης.
Μετά από αρκετά χρόνια διαβουλεύσεων επιτέλους το καλοκαίρι βγήκε σε διαδικασία ανοιχτής διαβούλευσης το σχέδιο νόμου «Αναβάθμιση του Θεσμού του Εθελοντή Πυροσβέστη και των Εθελοντικών Πυροσβεστικών Υπηρεσιών». Ένα σχέδιο νόμου το οποίο είχε δημιουργηθεί σε συνεργασία με τους Εθελοντές Πυροσβέστες, είχε ελεγχθεί από τα νομικά τμήματα του ΑΠΣ και του Υπ. Προ. Πο, είχε περάσει από το Υπουργικό Συμβούλιο και βρισκόταν σε τελική μορφή. Χρειαζόταν μόνο μικρές διορθώσεις προκειμένου να κατατεθεί στην Βουλή, κάτι που φάνηκε και από την πλειοψηφία των σχολίων των συμμετεχόντων στην διαβούλευση.
Εξεπλάγην όταν διάβασα το τελικό σχέδιο νόμου που όχι μόνο είναι ριζικά αλλαγμένο, αλλά οι αλλαγές κατά πλειοψηφία δεν βασίζονται πάνω σε σχόλια και παρατηρήσεις που εκφράστηκαν κατά την διαβούλευση. Το νέο σχέδιο νόμου δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, θεσμικά υποβιβάζει τον ρόλο του Εθελοντή Πυροσβέστη και είναι μια πρωτοφανή κίνηση εξόντωσης του θεσμού (ο νομοθέτης δημιούργησε ένα τερατούργημα που είναι πολύ χειρότερο από το σημερινό νομικό πλαίσιο λειτουργίας των Εθελοντών Πυροσβεστών)
Όντως, έχοντας αντιληφθεί ότι πρόκειται για ΦΙΑΣΚΟ πλέον, καθώς η πολυδιαφημιζόμενη αναβάθμιση του θεσμού κινούνταν σε τρεις βασικούς άξονες – της Εκπαίδευσης, της Στολής / Εξοπλισμού και στα κίνητρα για τους εθελοντές και για τους Δήμους, προκειμένου να ιδρύσουν Εθελοντικές Πυροσβεστικές Υπηρεσίες, σας παραθέτω μερικά από τα σημεία που αφαιρέθηκαν / τροποποιήθηκαν με αυθαίρετο τρόπο και εκτός οποιασδήποτε δημοκρατικής διαδικασίας στο το τελικό Σχέδιο Νόμου:


Αναβαθμισμένη εκπαίδευση - 120 ώρες εκπαίδευσης, δυο εκπαιδευτικές σειρές κατ έτος, πρόγραμμα από την Πυροσβεστική Ακαδημία – ΕΦΥΓΕ
Μέσα Ατομικής Προστασίας & Στολές ΙΔΙΩΝ ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΦΩΝ με των Μονίμων Πυροσβεστών - ΕΦΥΓΕ (και ούτε συζήτηση για επίσημη στολή όπως ισχύει σε όλα τα υπόλοιπα Ευρωπαϊκά Κράτη)
Επιγραφή «ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΟ ΣΩΜΑ – ΕΘΕΛΟΝΤΗΣ» στην πλάτη του χιτωνίου της στολής - ΕΦΥΓΕ
Υποχρέωση εργοδοτών να επιτρέπουν στους Εθελοντές Πυροσβέστες να συμμετέχουν στο Πυροσβεστικό έργο – ΕΦΥΓΕ
Ποσόστωση Εθελοντών Πυροσβεστών στις προσλήψεις στο ΠΣ – ΕΦΥΓΕ
Κίνητρα για τους ΟΤΑ που ιδρύουν Εθελοντικές Πυροσβεστικές Υπηρεσίες – ΕΦΥΓΕ
Κίνητρα για τους Εθελοντές Πυροσβέστες – ΜΗΔΕΝ



Επιπλέoν προστέθηκε αναφορά που ορίζει ρητά ότι θα είναι μόνο ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟΣ και ΒΟΗΘΗΤΙΚΟΣ ο ρόλος των Εθελοντών Πυροσβεστών

Πολλά από τα παραπάνω σημεία που αφαιρέθηκαν ισχύουν σήμερα με το τωρινό νομικό πλαίσιο και κάποια άλλα τροποποιήθηκαν προς το χειρότερο . Με το νέο σχέδιο νόμου είναι ξεκάθαρο πλέον ότι δεν πρόκειται για αναβάθμιση αλλά για υποβάθμιση του θεσμού του Εθελοντή Πυροσβέστη κάτι που έρχεται σε πλήρη σύγχυση με τις δηλώσεις του κύριου Υπουργού (για πoια αναβάθμιση του ρόλου των Εθελοντών Πυροσβεστών μιλάμε; Όταν για πρώτη φορά διευκρινίζεται ότι θα είμαστε επικουρικοί και βοηθητικοί).
Επιπλέον όλων αυτών, με μεγάλη αγανάκτηση σας αναφέρω ότι ο Υπουργός σας, ο κύριος Παπουτσής, από τότε που ανέλαβε τα καθήκοντα του στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη μέχρι και σήμερα δεν έχει δεχτεί τους εκπροσώπους των Εθελοντών Πυροσβεστών, προκειμένου να ακούσει τα προβλήματα μας και να γίνει συζήτηση για τις προτάσεις μας.
Αναρωτιέμαι αν αυτή είναι η δημοκρατία που εσείς οραματιστήκατε;
Δεν ζητάμε επαγγελματική αποκατάσταση - ΔΕΝ ΖΗΤΑΜΕ ΧΡΗΜΑΤΑ - ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΛΗΘΙΝΟΙ ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΙΟ ΑΔΙΚΗΜΕΝΟΙ. Στα είκοσι χρόνια λειτουργίας του θεσμού δεν έχουμε λάβει ούτε ένα ευρώ από κρατική επιχορήγηση (για εξοπλισμό, στολές κλπ) ενώ ανύπαρκτες ΜΚΟ τύπου «σφραγίδα» έχουν κατά το παρελθόνοργιάσει τα κρατικά ταμία.
Οι περισσότεροι είμαστε μορφωμένοι και επαγγελματικά πετυχημένοι άνθρωποι. Το μόνο που θέλουμε είναι να αναβαθμίσουμε τον Εθελοντισμό Πυρόσβεσης – Διάσωσης στην χώρα μας κατά τα πρότυπα του εξωτερικού και μάλιστα χωρίς να επιβαρύνεται ο κρατικός προϋπολογισμός, να φύγουμε από απαρχαιωμένες και τριτοκοσμικές αντιλήψεις και να εκσυγχρονιστούν οι υπηρεσίες εκτάκτων αναγκών που προσφέρονται στους Έλληνες Πολίτες.
Ως συνειδητοποιημένος ενεργός πολίτης που γεννήθηκε και μεγάλωσε στο εξωτερικό και που γνωρίζει πολύ καλά πως λειτουργούν οι υπηρεσίες Εκτάκτων Αναγκών σε αναπτυγμένες χώρες (οπου είναι κατά βάση εθελοντικές), ως μορφωμένος άνθρωπος ανώτατης εκπαίδευσης με δυο πτυχία, ως φορολογούμενος πολίτης της χειρότερης οικονομικής κρίσης και της έκτακτης εισφοράς, ως εργαζόμενος οικογενειάρχης με παιδί, ως Εθελοντής Πυροσβέστης που συνεχίζει και προσφέρει Εθελοντικά και Άμισθα τις υπηρεσίες του στην Πατρίδα, ως ψηφοφόρος σας και υποστηριχτής της φιλοσοφίας του σοσιαλισμού σας αναφέρω ότι μας απογοητεύσατε.
Περίμενα και περιμέναμε όλοι περισσότερα από εσάς και τους υπουργούς σας τουλάχιστον στα θέματα που μας αφορούν και ιδιαίτερα τώρα που μας έχει ανάγκη η χώρα.
Με βαθύτατη θλίψη είμαι υποχρεωμένος να σας αναφέρω ότι μετά από 12 σχεδόν χρόνια εθελοντικής προσφοράς στο Πυροσβεστικό Σώμα, αν ψηφιστεί το συγκεκριμένο νομοσχέδιο όπως είναι, θα χάσετε άλλον έναν ψηφοφόρο και άλλον ένα ενεργό πολίτη.
Με τιμή,
Ανδρέας Γεωργακόπουλος
Εθελοντής Πυρονόμος Πυροσβεστικού Σώματος

Αξίζει?

Προβληματίζομαι... Νομίζω ότι δεν ξέρω τι θέλω (ή μήπως ξέρω?). Τέλιωσα με την σχολή της μουσικής τεχνολογίας, και ξεκίνησα και την πληροφορική στο ΕΚΠΑ. Το είχα αφήσει για λίγο το θέμα με την μουσική αλλά τώρα μου δίνεται η δυνατότητα να ξαναξεκινήσω, να κάνω ένα πολύ καλό ξεκίνημα στην “επαγγελματική μου καριέρα”. Τελευταίες 2 βδομάδες μάζεψα γύρο μου όλες σχεδόν τις “άκρες” που έχω στα μουσικά και στα ηχοληπτηκά, και είμαι έτοιμος να “ξεκινήσω”.
Όμως είναι αυτό που θέλω?
Συζητούσα εχτές με την κοπελιά μου και ήθελα να της εξιγήσω ότι θέλω να δω πιο επαγγελματικά το μέλλον μου. Να ψάξω περισσότερο για εργασία. Το αποτέλεσμα ήταν να τσακοθούμε :(. Αυτό που μου είπε και με προβλημάτισε ήταν η φράση “δεν θα έχεις καθόλου προσωπική ζωή”. Ισχύει λοιπόν αυτό? Εχτές το βράδυ συζητούσα με ένα παιδί από το χώρο ο οποίος τέλιωσε πληροφορική, αλλά εργαζόταν και στο στήσιμο μουσικών σκηνών και ανοίξαμε συζήτηση πάνω σε αυτό. Μου λέει “είσαι 21 χρονών, και πρέπει να στρώσεις την ζωή σου σε αυτή την ηλικία, γιατί αν φτάσεις 26-27 για να δεις τι θα κάνεις χάθηκες!”. Μιλήσαμε πάνω σε αυτό, και μου είπε ότι από τον χώρο της μουσικής μπορείς να βγάζεις πολύ καλά χρήματα, αρκεί να έχεις όρεξη να εργαστείς. Του λέω και από θέμα προσωπικής ζωής? Μου απάντησε ότι δεν θα έχω κάτι (στο περίπου). Θα στήνεις στο μέρος Α την μέρα, το βράδυ θα ξεστήνεις για να φύγεις και την άλλη μέρα να στήσεις στο μέρος Β. Τι να κάνω?
Με έπιασε η απελπισία μου και το μόνο μέρος παρηγοριάς ήταν αυτό εδώ το μπλόγκ. Το καλό είναι ότι μου δίνονται κάποιες ευκερίες να εργαστώ (όχι με πολύ σοβαρό μισθό) σε κάποια μεγάλη εταιρία με ηχοληπτικά, στο στήσιμο μουσικών σκηνών που θα είναι μεγάλη εμπειρία ή να συνεχίσω το ψάξιμό μέσω “γνωστών” για να αναλάβω να στήσω τα δικά μου (σαφώς μικρότερα) live και από εκεί και πέρα καμιά συνεργασία με φίλους από τον χώρο για από κοινού κάλυψη μουσικών σκηνών. Από εκεί και πέρα ότι κάτσει στο στούντιο έχει καλός. Απλά μόλις ξεκινήσω αυτό σε συνδιασμό λίγο με την σχολή θα έχω λιγότερο χρόνο. Λιγότερο προσωπικό χρόνο. Δεν θα μπορώ να βγαίνω κάθε μέρα έξω, ούτε με την κοπέλα μου ούτε με τους φίλους μου. Δηλαδή αν τώρα μπορώ να βγαίνω τις 20 μέρες τον μήνα τότε θα μπορώ τις 7 (οι αριθμοι είναι λίγο τυχαίοι) αλλά για να πω την αλήθεια μου...περνάω πολύ ωραία όταν κάνω αυτή τη δουλειά!
Πάντα ονειρευόμουν να κάνω μία σχέση σοβαρή, να κρατήσει καιρό και τα σχετικά, αλλά σχέση και καριέρα δύσκολα συνδιάζονται. Είμαι όμως 21 χρονών, μήπως είμαι “μικρός” για να σκέφτομαι τέτοια (και για καριέρες και για σχέσεις)?

There and back again... by Farao

Σκέφτηκα πολλές φορές να αρχίσω να ξαναγράφω, αλλά πάντα είχα μία χαζή δικαιολογία για να το αναβάλω. Τελευταία φορά που έγραψα ήταν όταν έκλεισα τα 19... Τώρα κοντεύω τα 20! Έχω περάσει πληροφορικής και τηλεπικοινωνιών στην αθήνα, (παράλληλα με την μουσική τεχνολογία). Όλα καλά όλα ωραία. Κάθομαι και διαβάζω παλαιότερα ποστ και γελάω, θυμάμε καταστάσης που με ώθησαν προς την δημιουργεία αυτού του μπλόγκ. Καλά ήταν. Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι το φατσοβιβλίο βλάπτει το μπλογκ μου. Με το να γράφω σε 2-3 προτάσεις σε ένα στάτους τι σκεφτομαι, δεν τα αναπτύσω. Εντομεταξύ με 2 σχολές να φεύγω στισ 7και κάτι από το σπίτι και να γυρίζω στις 6 δεν προλαβαίνω ούτε τους μισούς φίλους μου να δω, και κατεπέκταση να κάτσω να μιλήσω. Κάποιοι φίλοι μου διαμαρτύροναι αλλα δεν ξέρω τι να κάνω. Οπότε ο Baremenos (Farao πλεόν για τον κόσμο) έρχετε ξανά.

Θέλω να φτιάξω ένα καινούριο κόσμο και να πάω να ζείσω εκεί, με ανθρώπους πιό χαμογελαστούς από αυτούς που βλέπω το πρωί σε τρένα και λεωφορία, που να μην κορνάρουν σαν τα διαόλια, βρίζοντας. Εντομεταξώ εκνευρίζομαι κάθε μέρα με ανούσια και ουσιαστικά πράγματα, δηλαδή: εκνευρίζομαι που ο γύφτος με την cayenne πετάγεται από όπου να 'ναι αδιαφορόντας αν έρχετε κανένας, εκνευρίζομαι ακόμα που ο γείτονας (αυτός από το χωράφι μην παρεξηγηθεί κανένας) έρχετε και μου την λέει για την κάθε παπαριά που θα του κατεύει, αλλα τσαντίζομαι κιόλας όταν βλέπω ανθρώπους που τους κάνουν χίλια δύο, και δεν αντιδρούν! Προσπαθώ να μην μπαίνω στο τρυπάκι αυτών των θεμάτων αλλα με κυνηγάνε σαν τους τυπάδες στα κοινούμενα σχέδια με τις απόχες που ψάχνουν για πεταλούδες. Ώρες ώρες αναρωτιέμαι πώς θα ήταν άν αντί για εδώ, έμενα στην Βικτώρια, στην Αττική, και γενικότερα σε όλες τις "καλές" περιοχές που περνάω κάθε μέρα για να πάω στη μία σχολή μου. Μίζερη περιοχή. Και οκ θα ακουστεί ρατσιστικό αλλά δεν βλέπεις Έλληνα για Έλληνα. Θα με ρωτλησεις τώρα "τί σου κάνουν?". Δεν ξέρω, ίσως να είναι ιδέα μου. Κάποιες φορές υπάρχουν κάποιοι (ηλικίες συνήθως 20-30) που σε κοιτάζουν σαν να σου λένε εδώ κάνουμε κουμάντο εμείς. Το χειρώτερο όμως είναι ότι αυτό το βλέπω όλο και περισσότερο, και σε άλλες περιοχές. Και όχι μόνο από ξένους. Μικρά μικρά γκέτο βλέπω να ξεπετάγονται! Καθημερινά συμβαίνουν ΤΟΣΑ πολλά πράγματα που κουκουλώνονται που δείχνουν μία κατάσταση "άναρχης αναρχίας"!!! Παναθηναικοί με ολυμπιακούς, αριστεροί με δεξιούς, ελληνες με ξένους, παντού βία! Ουφ... να κάνεις έναν διαχωρισμό σε "καλούς και κακούς" δεν γίνετε. Να τους χωρίσεις σε έξυπνους και χαζούς πάλι δεν γίνετε καθώς επίσης και να μοιραστούν σε αυτούς που έχουν καλές προθέσεις ή όχι. Μπορείς όμως να προσπαθίσεις να κάνεις τους "κακούς" καλύτερους και τους χαζούς εξυπνότερους. Αλλά το μόνο ίσως μέσο που μπορεί να το κάνει αυτό είναι η παιδεία, που είναι κουτσή ίδη ύστερα από αποφάσεις διαφόρων "μεγάλων". Και τώρα που (όπως φαίνετε) όλοι οι μεγάλοι, από όλα τα κράτη, όλες τις οικονομίες και τα σχετικά ενώθηκαν για το κοινό καλό (τους), άρχισαν να αφήνουν παντελός ανάπηρη τη αγαπητή παιδεία.

Σύντομα κοντά σας και πάλι με ποιό ωραία ποστ :-DDDDDD

Τα πιο ευτυχισμένα γενέθλια :-)

Είναι 5μιση το πρωι, έχω να γράψω ποστ 2 μινες ακριβός! Σήμερα έζησα τα πιο ευτυχισμένα γενέθλιά μου. (όχι ότι τις άλλες φορές δεν ήταν καλά απλά...). Καταρχήν είχε κόσμο. Καλό κόσμο! Πολλές διαφορετικές παρέες (αίγυπτος, αγιος στέφανος, γεωλογικό κλπ κλπ), βάλαμε μουσικούλα, παίξαμε και λάιβ, γενικά εγώ προσοπικά πέρασα Υ-ΠΕ-ΡΟ-ΧΑ και σας ευχαριστώ ΠΑΑΑΑΑΑΑΑΑΡΑ πού όσους ήρθατε! Δεν ξέρω τι άλλο να γράψω. Βασικά δεν ξέρω πώς να τα εκφράσω αυτά που νιώθω! Δεν πειράζει, σύντομα θα γράψω και τα υπόλοιπα 5 ποστ που έχω αφίσει στη μέση γιατί κάθε φορά που τα ξεκίναγα κάτι συνέβενε. Καλυνύχτα :-)

Υ.Γ. 19 babe ;)

"Μπαμπά, τράκαρα"

Είναι κάποιες φορές, που λές ότι δεν μπορεί να πάει τίποτα στραβά. Έτσι και χτές το βράδυ πήγαμε με ένα καλό μου φίλο σε ένα παρτάκι στο κολωνάκι (τρομάρα μας). Η αλήθεια είναι ότι πεδευτήκαμε να βρούμε να παρκάρουμε. Πήγαμε με τον Σ. και την Ν. και ήπιαμε ένα ποτάκι (εμένα δεν με έπερνε για παραπάνω μιας και οδηγούσα). Κάποια στιγμή και ενώ η μουσική πέφτει συνεχώς πιο χαμηλά αποφασίζουμε οι τρείς μας να φίγουμε. Κάποια στιγμή πέφτει η ιδέα απο την Ν. να πάμε μια βόλτα στην κορυφή του Λυκαβητού. Πήγαμε καθήσαμε και θαυμάσαμε την θέα (ο Σ. είχε αποφασίσει να καθήσει στο αμάξι) και ξεκινάω να πάω τον καθένα σπίτι του. Και ενώ είμαστε στους στήλους του Ολυμπίου Διός αντί να στρίψω αριστερά πάω δεξιά στα στενά. Ψάχνουμε να βρούμε πως θα βγούμε στη Βουλιαγμένης. Επιτέλους κάποια στιγμή βρίσκουμε τον δρόμο. Πως είχε φτάσει η συζήτιση στα τρακαρίσματα δεν θυμάμε. Θυμάμε την Ν. να με ρωτάει πόσο καιρό οδηγείς? Απαντάω μαζι με τα μαθήματα περίπου ένα χρόνο. Μου λέει δεν έχεις τρακάρει ποτέ? Όχι, δόξα τον θεό...

Μπαμ

Λίγα δευτερόλεπτα αφότου το είπα την παραπάνω φράση σε μια διασταύρωση (τα φανάρια ήταν πορτοκαλί παλόμενο για μένα και σβηστό τελείως για τον άλλον) Μισαραλιώτου και Βείκου γωνία, κάτω από την ακρόπολη, ένα Audi A3 εισέρχετε στη διασταύρωση κάτι δέκατα του δευτερολέπτου πριν μπώ εγώ. Δεν θυμάμε αν πρόλαβα να πατήσω φρένο ή να στρίψω το τιμόνι. Σκάω στο μπροστά αριστερά μέρος του Α3. Συγκρούοντε πλευρίζουν και σταματάνε... Βλέπω τον οδηγό του άλλου αυτοκινήτου να βγένει έξω πό το αυτοκίνητο σοκαρισμένος. Είναι ένα παιδί τη ηλικία μου. Του κάνω νόημα για να δώ αν είναι καλά και βγένουμε όλοι έξω από το αμάξι. Είμαστε όλοι καλά (ευτυχώς). Η Ν. έχει χτιπίσει λίγο το πόδι της αλλά όχι τίποτα σημαντικό. Βρίσκω το παιδί και καλούμε τους γονείς μας. "Μπαμπά τράκαρα". Η φράση αυτή ήχησε τόσο παράξενα στα αυτιά μου. Αρνούμε να το πιστέψω. Εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκε και ένα περιπολικό. Στη συνέχεια πήρα την μητέρα μου το 100 και καθησα σε μια γωνιά περιμένοντας. Τα παιδιά ο Σ. και η Ν. έφυγαν αφού ο ένας είχε μάθημα το πρωί και η άλλη δουλειά. Ύστερα έγιναν τα γνωστά. Ήρθε η τροχαία, γερανός κάναμε δήλωση και... πίσω στο σπίτι. Μου φένεται πολύ παράξενο ακόμα, αλλά δεν μπορω να κάνω κάτι. Το αυτοκίνητο 2500-3000 ευρώ ζημιά το δικό μου, του αλλουνού παιδιού ευτυχώς λιγότερα. Τώρα περιμένουμε τα καλύτερα... :-)

Υ.Γ 1) Στην φωτιά της Αττικής 2 μέρες πρίν τις έστελνα μμς με την περιοχή σαν όμορφη περιοχή. Κάηκε. 2) Στη φωτιά στη βαρυμπώμπη πέρσι 1-2 μέρες πριν τα ίδια λέγοντας ότι έμινε λίγο πράσινο. 3) Φέτος έλεγα για την βόρεια μεριά της πεντέλης ότι έχουν βγει νέα δέντρα και έχει μίνει λίγο πράσινο. Κάηκε. Και άλλα πολλά. Βρε μπας και έχω καμια συγγένεια με τον συννονόματο?

Ελληνική αστυνομία επί ΠΑΣΟΚ

Το παρακάτω κείμενο ανήκει στο bolg: Reality OverDose

"Για «δημοκρατική και εθνική αστυνομία προς τον πολίτη», έκανε λόγο ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης (φωτό), σε δηλώσεις του προς τους διαπιστευμένους δημοσιογράφους και τόνισε ότι δρομολογούνται άμεσα διαδικασίες αναδιάρθρωσης στην Ελληνική Αστυνομία και το Πυροσβεστικό Σώμα, με στόχο «την επιβολή κανόνων νομιμότητας και στο εσωτερικό των Σωμάτων Ασφαλείας, αλλά και στις σχέσεις τους με τους πολίτες».

«Αστυνομικός, που ακουμπά πολίτη, δεν έχει θέση στην αστυνομία και θα φεύγει με συνοπτικές διαδικασίες, με πρωτοβουλία δική μου», σημείωσε χαρακτηριστικά."

Με βάση το τελευταίο τριήμερο απο το κέντρο της Αθήνας, αν αυτά είπε ο κος Χρυσοχοϊδης για την αστυνομία, ειλικρινά δεν θέλω να ξέρω τι είπε για την πυροσβεστική. Οι εξακριβώσεις και οι παράνομες σωματικές έρευνες που γινόντουσαν σε οτιδήποτε κινείται τις τελευταίες μέρες στην Αθήνα, πάντα χωρίς διακριτικά και ταυτόχρονα με άκρως υβριστικό τρόπο απο τους αστυνομικούς μάλλον θα έπρεπε να ονομασουν το υπουργείο σε \"Υπουργείο Αγάπης\" αν θυμάστε κάτι απο Όργουελ..

Μια λέξη δεν αλλάζει τίποτα.

Προσωπικά ζήτησα τα στοιχεία αυτού που για κλάσματα δευτερολέπτου έβγαλε μια ταυτότητα απο την τσέπη του και την πέρασε με απίστευτη ταχύτητα μπροστά μου λέγοντας \"Ασφάλεια\" και η απάντησή του ήταν \"είναι απόρρητο\" .. !! Συνεργάστηκα μέχρι που μου είπε να κατεβάσω τα παντελόνια (!). Αρνήθηκα και μου είπε οτι αν δεν τα κατεβασω (στη μέση του δρόμου) θα με πάει στο τμήμα να με ψάξει ο ίδιος (ερωτικό υπονοούμενο ήταν αυτό;). Απάντησα \"πάμε\" και όταν επέμεινα και είδε οτι δεν είμαι τίποτα απο όλα αυτά που με κατηγορούσε (\"αλήτης\", \"τρομοκράτης\" (!), \"πρεζόνι\" (!!), \"άπλυτος \" (!!!) ) και αφού επέμενα οτι θέλω τα στοιχεία του μου είπε να πάω στο τμήμα και θα μου τα δώσουν. Φυσικά όταν πήγα (για να καταθέσω μύνηση για εξύβριση) ο Αξιωματικός Υπηρεσίας αρνήθηκε οτι εκείνη τη στιγμή ήταν εν υπηρεσία κάποιος με την περιγραφή που του έκανα...(!) και οτι θα έπρεπε να καταθέσω μύνηση \"κατα αγνώστου\"..
Τσαντίστηκα κι έφυγα...

Αυτή είναι η αστυνομία σας κε Χρυσοχοϊδη; Γνωστοί - Άγνωστοι αστυνομικοί..? Έλεος!

Γιατί έχω πέσει χαμηλά...

Εδώ και μέρες τα πάντα με έχουν πάρει από κάτω. Αν και κάνω φιλότιμες προσπάθειες να φαίνομαι χαρούμενος και ευτυχισμένος, όταν είμαι μόνος μου δεν τα καταφέρνω τόσο καλα... Έπαισα να ξαπλώσω και σκεφτόμουν την φετινή χρονιά. Ήταν μια πολύ ιδιαίτερη χρονιά. Προσπαθώ να θυμηθώ καλές και κακές στιγμές. Αν και γενικά μου έρχοντε πρώτα οι καλές τώρα έχω γεμίσει (περισσότερο από ότι περίμενα με άσχημες). Από την αρχή της χρονιάς θυμάμε λίγα πράγματα! Οι αδερφές μου αν είχαν φύγει εξωτερικό (ελπίζω αυτό να ήταν 08 προς 09 και οχι 07 προς 08!!!), η μητέρα μου κλασσικά στο εξωερικό τέτοιες μέρες τα τελευταία χμμ 16-17 χρόνια! Ανήμερα πρωτοχρονιά πήγα πρώτη φορά σε σοβαρό κλαμπ (καλα ήταν...). Η αμέσως επόμενη ανάμνηση από τον Γενάρη του 09 είναι ο χωρισμός με τιν Εύα. Η αλήθεια είναι ότι και τότε με είχε πάρει από κάτω και προσπαθούσα να ξεγελάσω τον εαυτό μου, λέγοντας ότι κοπέλες υπάρχουν πολλές κλπ κλπ. Πάμε στον Φλεβάρη. Είχα πάει Αίγυπτο, είχα κοπεί στα σήματα... Δεν θυμάμε κάτι άλλο. Είχα ξεκινήσει και μαθήματα οδήγησης. Θυμάμε και κάποια γέλια απο την καθαρά Δευτέρα αλλα δεν έχω το κουράγιο να κοιτάξω αν ήταν φλεβάρης η Μάρτης. Το Μάρτη Αγγλία! 8 μέρες στο Μαντζεστερ! Όσο καλα ήταν αυτές τις μέρες τόσο άσχημα ήταν τις επόμενες 2 βδομάδες. Μετά ένας Απρίλιος που μου φέρνει στο μυαλό το Πάσχα που αν δεν ξεμιζέριαζα Μεγάλο Σαββατο να πάω Γαλαξίδι θα έκανα μόνος μου Πάσχα. Είχα κοπεί και στην οδήγηση πρώτη φορα! Ο Μάιος ξεκίνησε άσχημα αφού με είχαν κόψει στην οδήγιση 2η φορά (για φλας, και επειδη δεν κοίταξα σε ένα κολόστενο) μετα από υποδιγματική οδήγηση 30 λεπτών (τυχαία). Βέβαια 15 μέρες αργότερα το πείρα! Θυμάμε αρκετές χαρές τότε αφού ένοιωθα σαν αποτυχιμένος αφού 3 κοπέλες φίλες μου το πείραν με την πρώτη (η μια πλήρωσε και δεν πιάνεται) και εγώ με την 3η! Θυμάμε και την συναυλία των εησι/ντισι Τον Ιούνιο με είχαν πρίξει όλοι με τα διαβάσματα! Δεν ξέρω γιατί αλλα δεν θυμάμε κάποια χαρούμενη ξεχωριστή στιγμή. Εντάξη πήγαινα για καφέ και αυτα αλλά απλά δεν θυμάμε κάτι ιδιαίτερο. Ιούλιος Σκόρπιονς και σύρος. Μία Σύρος που ξεκίνησε με τις καλύτερες υποσχέσεις και τέιλιωσε (προσωπικά) λίγο άδοξα... Θυμάμε κάποιες άσχημες παρέες που ήρθαν από την Αθήνα για να μας την χαλάσουν. Και πολύ περισσότερο θυμάμε άτομο από την παρέα μας που την μια τους έβριζε και την άλλη ξεβραδιαζόταν μαζί τους! Τεσπα, συγχιστικα πάλι. Τον Αύγουστο πήγα Γαλαξίδι 3 μέρες, ψέματα... 4! Περασα (?) καλά! Θυμάμε κάποιες καλές στιγμές με την Εύα (που φρόντισε να μου τις βγάλει ξινές λίγο αργότερα). Χωρός, κιθάρες, μπάνια, μόνο για 4 μέρες, μόλις 3 βδομάδες πριν τις πανελλήνιες! Γυρίζοντας πίσω Αθήνα και ενώ ακουγόντουσταν φήμες για εκλογές τον Οκτώβρη, τσούπ μια μικρή φωτιά στη Σταμάτα, 5 λεπτα από το σπίτι! Ευτυός είχε τεθεί γρήγορα υπο έλεγχο. Όμως όχι, υπήρχε συνομοσία που έπρεπε να είναι εναντίον μου! 2 μόλις μέρες μετά την φωτιά στην Σταμάτα, μια νέα φωτιά ξεκινάει από γραμματικό και φτάνει μέχρι την αυλή του σπιτιού μας! Ειδικά όταν έβλεπα τις φωτιές να είναι στα 50 μέτρα από το σπίτι ήταν από τις καλύτερες στιγμές μου. Μία βδομάδα μετά ξανακατάφερα να αρχίσω το διάβασμα μυρίζοντας καμένο δάσος. Μπαίνοντας στον Σεπτέμβρη έχει φτάσει η ώρα για τις Πανελλήνιες! Πηγαίνω, γράφω αξιοπρεπείς βαθμούς (πιστεύω) και περιμένω αραχτός επί 3 βδομάδες τα αποτελέσματα. Γνωρίζω μία καινούρια κοπέλα, που όμως απορούσα (και απορώ ακόμα) γιατί συνεχίζω να προσπαθώ αφού δεν βλέπω να βγαίνει τίποτα. Και στις 30 του Σεπτέμβρη... βγαίνουν τα αποτελέσματα. Βαθμοί που δεν είχαν καμία σχέση με την δική μου πραγματικότητα. Την επόμενη μέρα στο Υπουργείο Παιδείας δεν είμαι ο μόνος που διαμαρτήρετε για άδικη βαθμολόγιση. Ακούγονται περιέργες καταστάσεις για κάποιους με "μέσο", για άλλους που περίμεναν 9 και πείραν 15 μπαίνοντας στην Ικάρων, και άλλους με πτυχία φυσικού που ήρθαν στην Ελλάδα για ιατροί γράφοντας φυσική για 20 και πέρνουν 8 (εγώ βιολογία περίμενα 15-16 και πείρα 7) και για να μην ξεχιόματε 40% κάτω από τη βάση!!! Το τελευαίο γεγονός είναι αυτό που μου ρίχνει περισσότερο την ψυχολογία, γιατί δεν είναι ότι δεν έγραψα καλά. Είναι ότι έγραψα καλούς βαθμούς και δεν είχαν καμια σχέση με το βαθμό που βαθμολογήθηκα. Με πνίγει η αδικία :-(. Αλλά (είναι καρφί για κάποιους) αν στον ΑΣΕΠ εκεί που περιμένεις να διοριστείς και είσαι σίγουρος σου κόψουνε μονάδες θα εμπλακούν μέχρι και τηλεοπτικά κανάλια ενώ για μας @@. Με αυτά και με αυτά νιώθω κάπως...χάλια. Τώρα θέλω όσο τίποτα, να έχω κάποια κοπέλα εδώ, να την παίρνω αγγαλιά. Θα έννοιοθα πολύ καλύτερα. Και ακόμα περισσότερο αν ήταν η Α.