Το νερό του Νείλου

Το νερό του Νείλου λέγετε ότι έχει μαγικές ιδιότητες. Αν πιεις από το νερό αυτό, δεν φεύγεις ποτέ από εκεί.
Εγώ το νερό αυτό το πρωτοήπια 5 χρονών, και εκτοτε συνέχισα να ζω με αυτό το νερό για δεκατρία χρόνια. Δεκατρία??? Μα δώδεκα χρόνια δεν ήμουν στην Αίγυπτο? Ενδιάμεσα έζησα μία χρονιά στο Σουδάν και οι αναμνήσεις από εκει, δεν είναι (πια) τόσο αρνητικές. Είναι σαν να έχω ξεχάσει όλες (?) τις αρνητικές στιγμές, την ελλειπή συννενόηση με τα παιδιά, την έλλειψη ίντερνετ σε ένα μέρος που ήταν η μόνη μου σωτηρία, τον στρουθοκαμιλισμό πολλών "παραγώντων" κοκ. Παρόλα αυτά ήρθε κάτι να με ταρακουνήσει και να μου ξυπνήσει τις όποιες αναμνήσεις, και αυτό το κάτι ήταν μία έκθεση "όχι καλλιτεχνικής φωτογραφίας" αλλά αντιπροσωπευτικής εικόνας της ιστορίας και της κουλτούρας για το σημερινό, το παλιό και το...ΠΟΛΥ παλιό Σουδάν.
Ο φίλος μου ο Αλέξανδρος λοιπόν, μας παρουσίασε φωτογραφίες από μέρη του Βορείου Σουδάν ή μάλλον καλύτερα της Νουβίας, που αποτελούν ένα ζωντανό πολιτισμό, με πολλές φυλές και πολλά ήθη και έθιμα από το παρελθόν εώς το παρόν. Αυτή τη στιγμή δεν θέλω να αναλύσω περισσότερο το περιεχόμενο της έκθεσης (αφού δεν νιώθω πως είμαι το κατάλληλο άτομο) όσο τα συναισθήματα που βγήκαν παρορμητικά στην επιφάνια. Έβλεπα φωτογραφίες από μέρη που είχα πάει και από μέρη που δεν είχα πάει. Κάθε μέρος κάτι διαφορετικό. Θυμήθηκα κάποιες διαδρομές μέσα στις ερήμους, δίπλα στο Νείλο, πάνω στις "αποκεφαλισμένες" Πυραμίδες της Μερόης και πάνω στο βουνό του Τζέμπελ Μπάρκαλ (Βουνό της Ευλογίας). Να μπαίνεις μέσα σε ναούς ή αρχαία κτίσματα, και να μην είσαι δίπλα σε ένα τσούρμο άγγλων ή γερμανών με χαζές εκφράσεις. Τις νύχτες που κοιμόμασταν στην έρημο. Και στην Αίγυπτο έχω κοιμηθεί μπόλικες φορές στην έρημο αλλά φαίνεται ότι από έρημο σε έρημο αλλάζει σημαντικά την γύρο ατμόσφαιρα, και σε επιρεάζει διαφορετικά στην ψυχική σου διάθεση. Μπορεί πάλι απλά να άλλαζε η παρέα και αυτό να κάνει αίσθηση ή ακόμα ποιό απλά να με επιρέασε εκείνο το ποτό από χουρμά που σερβίριζε ο Μοχάμεντ. Επιστρέφω στην Ντόνγκολα και στην Καρίμα, εκεί που συναντώντε 3+ πολιτισμοί ο ένας πάνω από τον άλλο. Πρώτα ο αρχαιοαιγυπτιακός, ο νουβικός και ο ελληνιστικορωμαικός (αν θυμάμε καλά). Σε εκείνο το μέρος πέρα από τους ναούς έμαθα και άλλα πράγματα. Άλλα σημαντικά, όπως ότι έμεινα σε σπίτι Σουδανών και είδα πως ζούνε, και άλλα λιγότερο σημαντικά όπως (δεν μπορώ να το παραλείψω τώρα που το θυμήθηκα) όταν είδα ένα πήλινο (?) αντικειμενενο (μπορει και μέρος από κάτι σαν αμφορεα)και από την περιέργιά μου το έβγαλα από το χώμα που βρισκόταν. Τότε μου είχε απαντήσει ο Αλέξανδρος ότι προσπαθούμε να μην πειράζουμε τα πράγματα που βρίσκονται εκεί. Οπότε και εγώ το πήρα και το έβαλα στην θέση όπου το σήκωσα αλλά δεν ήταν πια "ενα" με το χώμα, και τότε έλαβα την απάντηση "όταν βγάλεις κάτι από την θέση του μετά δεν μπορείς να το ξαναβάλεις".
Κάτι ακόμα που μου έμεινε από εκεί ήταν η ηρεμία των ανθρώπων, που σε μερικές περιπτώσεις ήταν κουραστικό! Τότε απλά νόμιζα ότι ήταν ζαβομάρα. Τώρα, 4 χρόνια+ μετά μπορώ να πώ ότι δεν ήταν μόνο ζαβομάρα αλλά ότι ήταν και από τους (υπερβολικά) αργούς τους ρυθμους ή αλλιώς πέρα βρέχει. Στην Αίγυπτο καλός ή κακός είναι πιο εκσυχρονισμένος λαός με όλα τα θετικά και τα αρνητικά του, αλλά δεν είναι σε καμία περίπτωση σαν την Ελλάδα (βέβαια ας μην ξεχνάμε ότι εμείς εδώ, ανάμεσα στην Αθήνα και τον Πειραιά δεν έχουμε ένα νησάκι γεμάτο γκαμούσες, και γαιδουράκια να τριγυρνάνε, Βλέπε Τούτι.
Έχω φτάσει στον Πέμπτο όροφο του Ισλαμικού Μουσείου στο Θησείο και διαβάζω το τελευταίο "πόστερ" που αναφαίρετε στος Έλληνες του Σουδάν. Το σκηνικό αλλάζει. Βρίσκομαι πάλι πίσω στο Χαρτούμ, Μακ Νέμιρ και Γκουμχουρέια γωνία. Υπήρχαν μέρες που πίστευα ότι θα χάσω την φωνή μου από την αχρηστία. Παρηγοριά η ομάδα μπάσκετ, ή οι συζητήσεις με τον καθηγητή Γιάννη Μπ. Καμιά φορά κανένα αστείο αθλητικού στυλ με τον δάσκαλο του δημοτικού (μου διαφεύγει αυτή τη στιγμή το όνομά του ίσως ήταν Δημίτρης αλλά ήταν Παοκ). Ένας κρυφός έρωτας έχει αναπτυχθεί [μονομερός (?)] προς την κόρη του Δασκάλου. 'Ε' το όνομά της, και μία φιλία έχει δημιουργιθεί με έναν άνθρωπο ο οποίος ήταν σαν αδερφός μου σε εκείνο το μέρος, και το μεσημέρι που μας πέρασε μου ξύπνησε τις αναμνήσεις για τις οποίες γράφω αυτά σήμερα. Άραγε ήταν ο μόνος που είδε το βλέμα της νοσταλγίας στο πρόσωπό μου ή απλά ήταν ο μόνος που το είπε?